Het is nu al weer enkele weken geleden dat we het verdict over Lise te horen kregen. Dat het schrikken was, dat hoef ik niet meer te vertellen.
Maar dat het zo immens mijn (ons) dagelijks leven zou gaan beïnvloeden, dat had ik niet verwacht.
Kleine dingen, waar we voordien nooit bij stil zouden hebben gestaan, doen ons nu de wenkbrauwen fronsen.
Als Lise klaagt over been in haar beentjes of pijn in haar ruggetje dan staan we daar nu wel even bij stil. En de vraag is, waar trekken we de lijn?
Zo was Lise onlangs, samen met Isabella, "turnertje" aan het spelen in de woonkamer. Koprollen over een stapel dekens. Maar na elke koprol zei Lise dat haar rug pijn deed. Toeval? Of moeten we haar dan verbieden om nog te koprollen? Of toen Tante Ann en Nonkel Patrick aan het dollen waren? Isabella vond het prachtig, Lise zei dat het pijn deed, telkens als haar beentjes opzij werden gezwierd.
En zo kan ik nog wel een hoop voorbeelden aanhalen. Altijd zal er nu die vraag zijn. Toeval? Of is er meer aan de hand?
Over 5 dagen moeten we ook weer terug naar het UZ Leuven. Deze keer moet Lise een drukmeting van haar blaas en urinewegen ondergaan. Geen prettig onderzoek, naar wat ons verteld is. Ik kijk er dus ook behoorlijk tegenop. Gelukkig snapt Lise zelf nog niet echt wat er allemaal gaande is en moet gebeuren, dus kan ze gelukkig al niet op voorhand bang worden. Maar dat woensdag een harde dobber zal worden staat nu al vast. Helaas is het echt nodig. Na dit onderzoek zouden we ook meer moeten weten over het verdere verloop van Lise' behandeling. Een belangrijke dag dus.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten